Que é o Patrocinio Comunitario?

O proxecto de Patrocinio Comunitario de Refuxiados consiste nunha iniciativa de Hospitalidade e acompañamento por parte da sociedade civil ás persoas refuxiadas que chegan ao noso país en situación de vulnerabilidade, de maneira que exista unha integración real e segura no lugar de chegada. Este acompañamento busca implicar á comunidade local para que sexa parte do proceso, que vexa e tome conciencia da urxencia e necesidades das persoas refuxiadas para alcanzar unha vida digna e, en común, busque solucións efectivas. Desta maneira créase unha actitude de «familia» entre os recentemente chegados, a sociedade civil e as administracións públicas. 

Esta iniciativa está impulsada polo ACNUR (Alto Comisionado de Nacións Unidas para Refuxiados) en estreita colaboración con, por unha banda, os Gobernos Centrais (Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións) e Autonómicos; e doutra banda, as organizacións sociais (Cáritas Diocesanas, A Compañía de Xesús e o Servizo Xesuíta a Migrantes) e a comunidade local. 

Unha das grandes fortalezas deste proxecto é que se trata dunha solución duradeira de inclusión, acorde cos compromisos adoptados no Pacto Mundial Sobre Refuxiados, onde a comunidade implícase directamente co labor de acollida e integración dos refuxiados, acompañando e apoiando os procesos de integración e participación das persoas refuxiadas na comunidade, actuando como a rede básica de soporte e acompañamento e atendendo en conxunto de necesidades materiais, afectivas e persoais. Ademais, o programa complementa os programas estatais de recalentamiento e recalentamiento de refuxiados, e reforza a inclusión e cohesión social, implicando ás autoridades e á sociedade civil. 

A proposta de integración consiste na acollida durante un período de entre 18 e 24 meses de familias en condicións de extrema vulnerabilidade. Así, grazas ao Patrocinio Comunitario e os seus voluntarios, á parte da integración na sociedade e a oportunidade dunha nova vida digna, garántese ás familias acollidas o dereito a protección internacional. Ata o de agora, impulsáronse en alianza entre ACNUR e as administracións públicas do Goberno, tanto central como autonómico, desde finais de 2019 tres proxectos en tres rexións diferentes. 

No País Vasco iniciouse cun proxecto piloto de acollida de 29 persoas desde Xordania identificadas polos seus equipos como casos especialmente vulnerables. Estas familias sirias son acompañadas en diferentes municipios do País Vasco mediante un convenio de colaboración con Cáritas Diocesana de Bilbao, Cáritas Diocesana de San Sebastián, Cáritas Diocesana de Vitoria e a Fundación Social Ignacio Ellacuría, coa intención de que poida replicarse noutras Comunidades Autónomas de España. 

Na Comunidade Valenciana, a Generalitat puxo en marcha o proxecto de Patrocinio Comunitario desde outubro de 2020, co apoio social de SJM Valencia e as comunidades locais da capital valenciana e o municipio de Alaquás. En Tudela, o Centro Pai Lasa e a Fundación Civil San Francisco Javier participan no proxecto ‘Somos’ xunto ao Goberno de Navarra, a Dirección Xeral de Políticas Migratorias e o Concello de Tudela. Con esta iniciativa acóllese a dúas familias sirias na cidade.

Xornada Mundial do Migrante e Refuxiado 2021. Cara a un ‘Nós’ cada vez máis grande.

O vindeiro domingo 26 de setembro celébrase, como cada ano, a Xornada  Mundial do  Migrante e Refuxiado, co obxectivo de sensibilizar á sociedade sobre  os desafíos constantes que sofren os  migrantes e refuxiados no mundo, persoas en situación de vulnerabilidade que buscan unha vida digna noutros lugares. 

É importante non esquecer o alcance tan catastrófico que tivo a pandemia en todos os recunchos do mundo, cun maior impacto nas persoas máis vulnerables da sociedade, cuxos dereitos humanos quedaron ao carón. Por iso, o Papa Francisco explica que “se coñecemos a súa historia, poderemos comprendelos” e, deste xeito, loitar e velar polos dereitos de cada persoa, entendendo que miles de vidas que vense obrigadas a deixalo todo atrás non han de quedar desamparadas. 

A (JMMR) Xornada Mundial do Migrante e Refuxiado avoga por unha concienciación social que deixe ao carón, citando ao Santo Pai, “o noso medo dos outros, dos descoñecidos, dos marxinados, dos forasteiros que chaman á nosa porta en busca de protección, seguridade e un futuro mellor”, enxalzando a nosa humanidade, sen diferenciar unha vida pola súa condición social ou humana. 

Persoas sen igualdade de oportunidades, destinadas a fuxir dos seus fogares, familias enteiras marxinadas buscando un lugar onde sentirse seguras. É unha realidade innegable que hai que combater e, por iso, a  JMMR apoia e  intercede polos seus dereitos de maneira que podamos construír un “Nós” universal nunha sociedade que entenda que todas as vidas son valiosas.

Para máis información sobre a  JMMR, accede aquí.

# SoloConUnaOportunidad: pola reforma do Regulamento de Estranxeiría para a integración de mozas que migran sós

A reforma do Regulamento de Estranxeiría proposta polo Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións, e aínda pendente de aprobación polo Goberno, supoñería unha aposta por mellorar a vida de moitos mozos que chegaron sós ao noso país e aínda viven connosco.  Desde SJM lanzamos a campaña #SoloConUnaOportunidad: unha forma de visibilizar o impacto que esta decisión política tería na vida de miles de mozos migrantes. Actualmente, persoas como Mohammed ven paralizada a súa traxectoria vital, xa que deben renovar os seus papeis cumprindo requisitos económicos pensados para poboación con alto poder adquisitivo. Con esta reforma, estes mozos poderían obter un réxime de permisos de residencia axustados á súa realidade. Unha medida que supoñería maior estabilidade na situación administrativa de Mohamed, para poder centrarse exclusivamente no seu curso de xardinería e nas súas futuras oportunidades laborais.

             Ademais do desafío que supón migrar sendo menor de idade, sen compañía e sen redes de apoio, os e as menores non acompañados que chegan ao noso país enfróntanse a unha regulación de estranxeiría que non se axusta á súa realidade vital e que esixe requisitos de difícil alcance para continuar tendo unha autorización de residencia unha vez son maiores de idade. Ante estas dificultades, o Ministerio publicou o pasado mes de marzo un borrador de proposta de modificación dos artigos do Regulamento de Estranxeiría que regulan o réxime dos e das menores non acompañados, así como daqueles mozos que acceden á vida adulta tras estar tutelados por unha administración. Este borrador someterase a debate para a súa aprobación no seo do Goberno de España no futuro inmediato. Da vontade política depende esta decisión coa que miles de persoas poderían optar a ter un futuro digno na nosa sociedade.

            Que novidades incluiría esta reforma?

            Consulta nesta táboa os principais cambios que se propoñen:

            Coa campaña #SoloConUnaOportunidad, mozos como Mohammed, que forman parte dalgúns dos recursos de acompañamento da rede SJM con este colectivo, contan os seus plans de futuro que neste momento seguen paralizados á espera dunha oportunidade que lles permita participar plenamente na sociedade e ter un proxecto vital máis estable.

            Esta campaña enmárcase dentro do traballo conxunto dun grupo de organizacións de sociedade civil en defensa dos dereitos da infancia migrante.

#SumoMiCamino: camiñadas solidarias por unha sociedade de hospitalidade coas persoas refuxiadas

Baixo o lema #SumoMiCamino, as organizacións do Sector Social da Compañía de Xesús en España (Red Mimbre, Servizo Xesuíta a Migrantes, Alboan e Entreculturas) presentaron esta mañá a iniciativa Camiños de Hospitalidade

Un convite á cidadanía a pórse na pel das persoas refuxiadas e desprazadas e a facer camiñadas solidarias para reclamar unha Europa da Hospitalidade e de defensa dos Dereitos Humanos a través dun Pacto pola Hospitalidade

Con motivo do Día Mundial das Persoas Refuxiadas (que se celebra o próximo 20 de xuño), as organizacións do Sector Social da Compañía de Xesús en España (Red Mimbre, Servizo Xesuía a Migrantes, Alboan e Entreculturas) reclamaron esta mañá nunha rolda de prensa unha Europa da Hospitalidade e a defensa dos Dereitos Humanos a través da iniciativa Camiños de Hospitalidade.

Estes camiños están inspirados no legado do xesuíta Frans Van der Lugt que viviu 50 anos en Siria onde foi asasinado en 2014 e onde levou a cabo camiños de fraternidade con persoas de diferentes orixes e crenzas relixiosas. “En homenaxe a isto seguimos promovendo xeitos de simbolizar esa esencia de unidade dos pobos máis alá das ideoloxías, as crenzas relixiosas, a orixe, o xénero: a vontade de fraternidade, a convivencia harmónica entre as diferentes relixións e culturas, o rexeitamento de todas as formas de violencia armada e á desigualdade e á hostilidade ”, explicou Raquel Martín, directora de Comunicación e Relacións Institucionais de Entreculturas.

O contexto actual, caracterizado polas tensións sociais e políticas provocadas polo Covid-19 e por outras crises estruturais que se estenden no tempo e que afectan en maior medida os grupos máis vulnerables, leva a miles de refuxiados a pórense en movemento, a emprenderen camiños incertos nos que viven en situacións de vulnerabilidade, discriminación e violación constante dos seus dereitos. Son camiños perigosos nos que arriscan e mesmo perden a vida e un bo exemplo diso son as imaxes recentes de miles de persoas que intentan chegar ás Illas Canarias e Ceuta. Luis Arancibia, Delegado do Sector Social da Compañia de Xesús explicou que “ante esta realidade non nos conformamos, desde as obras do Sector Social da Compañía de Xesús lanzamos esta proposta na que convidamos á cidadanía a pórse no lugar das persoas refuxiadas e desprazadas, a mobilizarse polos valores da hospitalidade e a acollida digna a través dun Pacto pola Hospitalidade”.

Os últimos datos, de mediados de 2020, mostran que o 3,6% (280,6 millóns) da poboación mundial reside nun país diferente ao de nacemento; “entre os que 79,5 millóns (aproximadamente o 1% da poboación mundial) son persoas que se viron obrigadas a abandonar o seu país; a maioría (o 73%) aos países veciños ao de orixe” lembrou Pablo Funes, Coordinador de Cooperación Internacional de Entreculturas. As causas que provocan a fuxida das persoas desprazadas pola forza, os obstáculos atopados no tránsito e as condicións ás que se enfrontan no país de destino sitúan as persoas refuxiadas e migrantes en situacións de desprotección, discriminación e violación constante dos seus dereitos.

Durante a rolda de prensa foi posible escoitar testemuños como os de Abir Ahmad Sabra, profesora de inglés no centro educativo de Servizo Xesuíta a Refuxiados Nicolas Kluiters, no Líbano, que falou sobre a importancia da educación para os menores refuxiados e a ” enorme responsabilidade que temos acompañando as persoas refuxiadas no seu camiño, o seu camiño é o noso camiño”. Nesta liña, Sineyi Zambrano, solicitante de asilo en España, relatou o seu camiño de refuxio desde que deixou Venezuela en 2018 ata hoxe e a importancia que para ela están a ter os pisos de acollida do Servizo Xesuñita a Migrantes. “Pasaron tres anos dende que cheguei a España e agora sinto que estou a comezar o meu camiño, que estou a construír o meu futuro. A miña filla e eu temos unha estabilidade. É fundamental para nós sentírmonos acollidas, acompañadas e sentir que hai persoas e institucións que se preocupan por nós”, explicou.

Esta situación “chámanos a tratar de cubrir cinco fendas: a fenda da viaxe en ausencia de rutas seguras e legais; a das fronteiras, onde se deben respectar os dereitos humanos; a da inclusión para evitar desprotección e irregularidades; a de construír tecidos sociocomunitarios; e a fenda da convivencia para construír novos discursos, valores e formas de convivencia que nos permitan camiñar na construción dunha familia humana e dunha nova sociedade” como afirmou Jaime Pons, Coordinador da Área de Hospitalidade do Servizo Xesuíta a Migrantes. Ademais, presentáronse dez medidas necesarias que se debe poñer en marcha para garantir os Dereitos Humanos e a inclusión de persoas desprazadas pola forza.

Todas as persoas que queiran unirse a esta iniciativa “poderán facelo a través de diferentes iniciativas que atoparán na páxina web de Camiños de Hospitalidade ou a través de #SumoMiCamino concluíu Dani Martínez, coordinador da Campaña Hospitalidad.

Publicamos o noso informe «Enfocar a mirada: cara a un modelo de acollida integral que poña no centro ás persoas»

Coa chegada do Covid-19 os Estados membros da UE comezaron a tomar medidas para limitar o contaxio: confinamento, distancia social, restricións de mobilidade nacionais e internacionais… Estas medidas tiveron consecuencias directas nas persoas solicitantes de protección internacional, tal e como analiza o JRS Europa no seu informe De mal a peor: o Covid-19 profunda nas brechas dos sistemas de acollida de refuxiados, publicación que estuda o impacto do Covid-19 nas condicións de acollida de persoas refuxiadas.

No caso de España recoñécense elementos comúns ao exposto a nivel europeo, aínda que identificamos particularidades relacionadas coas políticas concretas adoptadas en España para atenuar a crise sanitaria, ademais de coincidir co proceso de transformación do noso sistema de acollida. Neste contexto expómonos: Que achegas pode facer o SJM a un novo modelo de acollida? Que leccións aprendidas poderían sumar no modelo?

Desta reflexión nace o noso informe Enfocar a Mirada, onde ofrecemos as leccións aprendidas do estudo europeo e a visión do SJM sobre o sistema de acollida en España: cara a onde debe ir encamiñado e a nosa visión de como se está dando resposta ás persoas con necesidades de protección. Por último, presentaremos a nosa proposta de modelo comunitario, a través do patrocinio e a rede de comunidades de hospitalidade.

Descarga o informe completo aquí

O Patrocinio comunitario como forma de Hospitalidade

Avanzar hacia unha cultura da acollida e o encontro, tal e como nos insta o Papa Francisco en tantas ocasións, resulta fundamental para “atopar puntos de contacto, tender pontes, proxectar algo que inclúa a todos […]. E o suxeito desta cultura é o pobo” (Fratelli Tutti, 216).

O Patrocinio comunitario como modelo de acollida pon o protagonismo na sociedade civil e as súas institucións sociais, como actores fundamentais á hora de acompañar ás persoas refuxiadas que chegan ó noso país

Andriuska Surga, é unha das profesionais do Centro Pai Lasa – pertencente á rede de entidades do Servizo Xesuíta a Migrantes en España – que acompañou o proceso de acollida de dúas familias sirias que chegaron a Tudela (Navarra) o pasado 6 de abril baixo este modelo de Patrocinio Comunitario. Cóntanos como ten sido e como está a ser a experiencia.

Que é o Patrocinio Comunitario?

O Patrocinio comunitario é un modelo no que a propia comunidade é quen de acoller e acompañar integralmente ás familias de recente chegada. Non é mais que abrirlle os brazos e o corazón ás persoas e orientalas, aconsellalas, coidalas e respetalas de igual a igual; seren a rede de apoio de persoas que descoñecen a contorna.

Trátase de que a propia poboación tome conciencia dos problemas, recoñeza a necesidade dun cambio e realice unha busca común de solucións, cunha actitude dinámica que faga xurdir iniciativas colaborativas.

Por que querer involucrarse nun programa de Patrocinio Comunitario dende o Centro Pai Lasa?

Dende a súa orixe, o Centro Pai Lasa pretende acompañar, servir e defender ás persons migrantes e en risco de exclusión, a través de intervencións psicosociais respectando os procesos de cada persoa e poñendo como foco a comunidade e a implicación da propia persoa no devandito proceso.

As experiencias de patrocinio comunitario son un exemplo de responsabilidade e esforzo colectivo e compartido. Non tiñamos ningunha dúbida de que Tudela, dende a calidez das persoas que conforman a localidade, a diversidade que a caracteriza e a variedade de recursos, era un lugar axeitado para levar a cabo este proxecto pioneiro en España.

Como foi o proceso? A preparación previa, formación dos equipos e voluntarios involucrados na acollida, organización da sociedade civil, acomodación de vivendas, outros detalles…

Se tivésemos que resumir en tres palabras a fase previa á chegada quedaríamonos coa ilusión, agarimo e agradecemento (con todo o traballo que iso conleva).

Temos disfrutado e aprendido moitísimo durante o proceso e sentímonos persoas moi afortunadas da rede que move este proxecto. Entidades públicas e privadas Internacionais, Estatais, Autonómicas, Locais, da rede do SXM, empresas familiares, comercios, persoas a título individual… Porén… Toda unha familia numerosa que se move ao redor deste proxecto “SOMOS”.

Como foi o recibimento das familias?

Sen lugar a dúbidas o momento mais emotivo deste proceso, ata o día de hoxe, foi o aterraxe dese voo procedente de Estambul (o pasado 6 de abril). Sabiamos que os meses de preparación, o traballo realizado e o agarimo posto por parte de todas as persoas que integramos este proxecto “SOMOS”, era una garantía. Pero pola nosa cabeza solo pasaban sentimentos de admiración hacia estas valentes familias que confiaban as súas vidas a algo descoñecido, na procura dun futuro mellor; e a súa vez de nervios de ser quen de transmitir a nosa mais cálida acollida e garantizarlles que non están sos nesta nova andaina.

A presentación dos grupos locais de patrocinio (así e como se lles chama aos grupos de persoas voluntarias) foi algo indescriptible. As miradas falaban soas: se podía ler por unha parte BENVENIDOS Á CASA; e pola outra GRAZAS. Poderíamos extendernos moitísimo mais e tan só levamos catro días…

Unha ollada aos retos por diante

Quédannos retos por diante, moitos retos (xestionar expectativas, trámites, burocracias, aprendizaxe do idioma, escolarización…) pero o maior deles, sin dúbida, é non fallarlles.

Seguiremos a traballar de maneira coordinada con todas as partes implicadas dende o agarimo.

Publicamos o informe Lumen V ‘Canle de Atención Virtual: aprendizaxes e retos de futuro’

Continuando coa serie de estudos LUMEN, que pretenden dar a coñecer a actualidade migratoria, sae á luz o quinto informe ‘Canle de Atención Virtual: aprendizaxes e retos de futuro’. Con motivo do primeiro aniversario da declaración do Estado de Alarma en España, esta entrega centra a mirada na resposta articulada que dende o Servizo Xesuíta a Migrantes levouse a cabo nun momento de crise tan complexa para todos.

A través deste canle – servizo novo e creativo xurdido a raíz do primeiro confinamento – o Servizo Xesuíta a Migrantes tentou replicar as súas atencións habituais, axustándose a un contexto completamente distinto e ofrecendo respostas en momentos de moitas dúbidas. Ademais, a canle permitiu coñecer con detemento os problemas e preocupacións ás que se enfrontaron as persoas en cada etapa do atípico 2020:

Que sucede coa miña cita con Estranxeiría? Se os meus documentos caducan durante o estado de alarma, terán validez? Podería a Administración responder durante a alarma e requirir nova documentación? Podo chegar a un acordo co meu caseiro para postergar o pago do alugueiro pola miña nova situación? Podo volver a España se me quedei atrapado fóra? E se estaba de turismo en España e canceláronme todos os voos ao meu país?

Reflexionando sobre o seu funcionamento, as aprendizaxes extraídas e os retos que quedan no horizonte, con este informe queremos agradecer a toda a cidadanía polo esforzo conxunto e a solidariedade mostrada nun momento tan complicado, que nos impulsa a seguir traballando de maneira nova por estar preto das persoas migrantes en España.


DESCARGA O DOCUMENTO AQUI

Familias refuxiadas acollidas en Valencia grazas a #Seguimos

Un dos proxectos implementados no marco da campaña #Seguimos foi o da atención de emerxencia e acollida para familias vulnerables en Valencia. Desde a chegada da pandemia o pasado ano, a implicación do equipo de SJM Valencia coas persoas máis vulnerables que perderon os seus ingresos e sufriron as consecuencias da crise, foi moi alta grazas ao apoio de #Seguimos, cubrindo necesidades básicas. Entre esas persoas acompañadas e atendidas atópanse algunhas das familias solicitantes de asilo e refuxiadas que viven en varios dos recursos residenciais que a entidade ten en Valencia e arredores. Estas son algunhas das súas historias:

 A historia de Erika

“Chámome Erika Pousada, son colombiana de Cali, teño 28 anos e dous fillos pequenos. A situación en Colombia era moi violenta, con moitos roubos e intimidación, non sentiamos seguras. Xunto á miña mamá decidimos tomar un novo rumbo cara a España, algo que xa levabamos tempo pensando, porque aquí hai calma e tranquilidade, algo que alá non tiñamos. Tamén quería un futuro de esperanza e paz para os nenos.

A educación é moi importante. Gustaríame completar os meus estudos, quedei en 4º da ESO e gustaríame terminar para sacar adiante á miña mamá, ao meu irmán e aos meus fillos, e vivir con calma e feliz”.

Familias refuxiadas

Edward (esposa e un neno):

 “Esixíannos unha cantidade de diñeiro que non podiamos cancelar, por iso decidimos saír do país. É unha situación moi difícil de manexar, se non fan o que eles che din presiónanche e che extorsionan, con chamadas, perséguenche e ameázanche”.

 “A saída de Colombia foi pensando sobre todo no noso fillo, en darlle unha mellor vida, para afastarlle dunha vida na que che fas ao conflito. A idea é que salga adiante, apoiarlle no que el queira facer”.

“En Valencia síntome moi seguro, sinto satisfacción e frescura. Podo saír á rúa sen temor e non teño esa tensión de que me persigan. É unha sensación moi linda e gustaríame crecer en España e seguir adiante”.


Robinson e Yamilet (un fillo con síndrome de Down):


Robinson: “A miña esposa pertencía a un grupo político e por iso foi ameazada. Entrounos medo de que nos puidesen facer algo a min, a ela ou ao noso fillo; así que decidimos viaxar a España e pedir protección internacional”.

“Desde o principio fomos acollidos polos xesuítas, nos pisos de SJM en Valencia. Axudáronnos co proceso de asilo, coa parte psicolóxica, social, cultural, educativa; e tamén economicamente. Agora vivimos nun dos seus fogares, esperando que avance o proceso de refuxio.


Yamilet: “Oxalá salga o proceso de asilo e poder vivir en situación regular en España. Poder establecernos, que o noso fillo teña unha boa educación e unha mellor calidade de vida.

A campaña #Seguimos da Compañía de Xesús en España continúa ofrecendo atención ás necesidades da poboación máis vulnerable que sofre os efectos da crise derivada da pandemia covid-19. Nesta canle é posible colaborar para garantir que a axuda a quen máis o necesitan poida ser levada a cabo.

En SJM #Seguimos acompañando familias vulnerábeis en Madrid

Desde o Servizo Xesuíta a Migrantes (SJM), co apoio da campaña #Seguimos, queremos seguir estando preto de mulleres con fillos a cargo que están sufrindo especialmente a crise derivada da Covid-19, mediante a apertura de pisos de autonomía. En Madrid, Pobos Unidos acompaña varias familias monomarentais con atención para cubrir as súas necesidades básicas, asesoría legal, social e laboral neste contexto tan difícil. 

Alicia vive cos seus catro fillos nunha vivenda en Madrid. De orixe ecuatoriano, tras pasar por tódolos procesos de regularización, procura de emprego, escolarización, afronta agora o impacto da Covid19 na súa vida. Tras máis dun mes confinada por ser positiva no virus, sen nin sequera poder ver os seus fillos dentro da mesma casa, agradece o apoio ofrecido e encara o futuro inmediato con cautela mais con optimismo.

Á miña familia afectoulle directamente no laboral porque tiven que deixar de traballar… Os meus catro fillos suspenderon uns días o colexio e malia que de momento non perdín o meu traballo, a preocupación sempre está aí. Levo xa un mes de baixa e continúo dando positivo, aínda que os síntomas van cedendo. Durante o confinamento pasámolo moi mal, foron días moi duros, mais grazas ó apoio de Pobos en ningún momento nos faltou a comida nin as cousas básicas”.

Grazas ao apoio de #Seguimos, a rede de entidades pertencentes a SJM puxo en marcha unha serie de pisos de autonomía para arredor de 60 mulleres con fillos a cargo en sete comunidades autónomas. Este proxecto pretende non só acoller residencialmente estas familias, senón potenciar o acompañamento psicosocial neste contexto, crear un tecido social estábel que facilite a súa inclusión e prestar apoio xurídico que axude a regularizar a súa situación. Alicia cóntanos como Pobos Unidos apoiou a súa familia nestes meses:

“Sempre están pendentes da evolución da miña enfermidade con toda a familia a través de chamadas telefónicas, sendo un apoio no que nos faga falta en casa xa sexa en trámites, alimentación, medicinas, etc. Sobre todo dándonos palabras de alento e ánimo en todo momento, sempre ofrecéndose para o que faga falta, ata ir buscar a comida que nos dan mensualmente porque todos nós estabamos confinados en casa. Levo máis dun mes que non vexo os meus fillos e que eles se fan cargo da casa porque eu estou encerrada na miña habitación e os meus fillos son aínda pequenos, menos a maior que ten 20 anos. Persoalmente moi moi agradecida con tod@s”.

A campaña #Seguimos da Compañía de Xesús puxo en marcha máis de 30 proxectos de atención á poboación máis vulnerábel desde que se iniciou a pandemia.

Proposta para Reforma do Regulamento de Estranxeiría que garante inclusión de nenos, nenas, mozos e mozas migrantes non acompañados.

ENTIDADES E PROFESIONAIS DE INFANCIA E MIGRACIÓN PROPOÑEN UNHA MODIFICACIÓN DO REGULAMENTO DE EXTRANXEIRÍA QUE GARANTE O DEREITO PARA DOCUMENTARSE DOS NENOS E NENAS QUE CHEGAN SÓS A ESPAÑA.

Estas propostas, realizadas no marco do trámite de consulta pública aberto polo Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións a principios de febreiro, teñen como único fin facilitar a tódoslos nenos e nenas a súa transición á vida adulta.

A proposta de modificación que expoñen os profesionais e entidades expertas teñen como obxectivo garantir a plena e efectiva integración na sociedade española destes nenos, nenas, mozos e mozaas, de acordo coa lexislación nacional e internacional que garante a protección dos Dereitos Humanos, e, en especial, os Dereitos da infancia.

O documento presentado céntrase nos artigos relativos á identificación, documentación, tramitación e renovación das autorizacións de residencia e traballo dos nenos, nenas e adolescentes que chegaron sós a España e que estiveron baixo a garda e/ou tutela das entidades públicas de protección das Cidades e Comunidades Autónomas. Seguindo a liña das recomendacións do Defensor do Pobo xa aceptadas polo Ministerio, exponse a necesidade dunha modificación exhaustiva dos artigos 196, 197 e 198, e, dando un paso máis, propóñense modificacións dos artigos 148, 190 e 211 do mesmo texto regulamentario.

Ademais, inclúense varias Disposicións Transitorias para a aplicación retroactiva do Regulamento, co obxectivo de documentar a todos os mozos e mozas que, aínda que foron menores de idade desde o 1 de xaneiro de 2018 ata a actualidade, non accederon á súa documentación a pesar de ter dereito a iso, o que lles sitúa en situación de exclusión social.

O Regulamento actual multiplica trámites administrativos, dilúe responsabilidades entre as distintas administracións e non proporciona respostas áxiles e eficaces ás necesidades reais destes nenos e nenas. A falta de autorización de traballo automática para os mozos e os mozas migrantes en idade laboral, as esixencias ao sector empresarial e aos mozos e mozas para a tramitación da súa autorización de traballo e posterior contratación, a vixencia de tan só un ano das tarxetas de residencia dos menores tutelados e os obstáculos para a súa renovación, as dificultades na obtención das cédulas de inscrición e a disparidade de criterios a nivel provincial para a súa tramitación e o non recoñecemento da validez dos documentos de identidade dos nenos e nenas expedidos polas Autoridades dos seus países de orixe, son algunhas das cuestións que abocaron á infancia e mocidade á máis absoluta indefensión.

CONSULTA AQUÍ LA NOTA DE PRENSA CON TODAS LAS PROPUESTAS Descarga

CONSULTA AQUÍ EL DOCUMENTO COMPLETO DE PROPUESTAS DE REFORMA RLOEX Descarga