Informe Lumen VII: Analizamos as políticas de integración e inclusión da Unión Europea na Axenda de Migracions.

Nesta sétima entrega dos informes breves Lumen queremos profundar as iniciativas que está desenvolvendo a Unión Europea dentro da súa Axenda de Migracións para os próximos anos.

En concreto analizamos o Plan de Acción para a Integración e a Inclusión da Comisión Europea. Este documento é un dos instrumentos que desenvolver o Pacto Europeo sobre Migración e Asilo na Unión Europea ao que dedicamos o preimeiro informe Lumen. A mirada que propoñemos trata de poñer en contexto ambas propostas en analizar os alicerces e grandes coordenadas da folla de ruta para a migración que se está construíndo. Á luz dos datos que axudan a contrastalo, recollemos as claves sobre as súas implicacións en termos do relato sobre as migracións, as políticas específicas e as oportunidades e desafíos que nos presenta.

A nova folla de ruta da Unión Europea se estrutura en tres grandes eixes: control de fronteiras, control de fluxos e impulso de políticas xerais de cohesión social con apoios específicos no acceso a dereitos para grupos vulnerables específicos.

En termos da narrativa, a defensa da integración como un compromiso bidireccional e que require o aporte da sociedade no seu conxunto parécenos positivo. Con todo, reforza a idea de “un estilo de vida europeo” no que os elementos de radicalización son un factor exóxeno que dalgún xeito prodúcense debido aos efectos da migración.

O Plan parece responder máis á inmigración que a UE quere ter que á que realmente ten. A proposta céntrase en catro eixes principais como elementos crave nos procesos de integración: educación, emprego, saúde e vivenda. A realidade dos fluxos migratorios mixtos, da inmigración irregular e da migración forzosa coloca ás persoas migrantes en situacións de vulnerabilidade profunda que require, non de políticas e medidas puntuais, senón de plans integrais.

O marco de acción ten dúas implicacións principais. Por unha banda, orienta as políticas e narrativas dos estados membro afectando ao final ás ferramentas de financiamento do traballo coa poboación migrada. Doutra banda, abre o debate sobre as vías efectivas de migración legal onde temos a responsabilidade de participar. 

Que é o Patrocinio Comunitario?

O proxecto de Patrocinio Comunitario de Refuxiados consiste nunha iniciativa de Hospitalidade e acompañamento por parte da sociedade civil ás persoas refuxiadas que chegan ao noso país en situación de vulnerabilidade, de maneira que exista unha integración real e segura no lugar de chegada. Este acompañamento busca implicar á comunidade local para que sexa parte do proceso, que vexa e tome conciencia da urxencia e necesidades das persoas refuxiadas para alcanzar unha vida digna e, en común, busque solucións efectivas. Desta maneira créase unha actitude de «familia» entre os recentemente chegados, a sociedade civil e as administracións públicas. 

Esta iniciativa está impulsada polo ACNUR (Alto Comisionado de Nacións Unidas para Refuxiados) en estreita colaboración con, por unha banda, os Gobernos Centrais (Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións) e Autonómicos; e doutra banda, as organizacións sociais (Cáritas Diocesanas, A Compañía de Xesús e o Servizo Xesuíta a Migrantes) e a comunidade local. 

Unha das grandes fortalezas deste proxecto é que se trata dunha solución duradeira de inclusión, acorde cos compromisos adoptados no Pacto Mundial Sobre Refuxiados, onde a comunidade implícase directamente co labor de acollida e integración dos refuxiados, acompañando e apoiando os procesos de integración e participación das persoas refuxiadas na comunidade, actuando como a rede básica de soporte e acompañamento e atendendo en conxunto de necesidades materiais, afectivas e persoais. Ademais, o programa complementa os programas estatais de recalentamiento e recalentamiento de refuxiados, e reforza a inclusión e cohesión social, implicando ás autoridades e á sociedade civil. 

A proposta de integración consiste na acollida durante un período de entre 18 e 24 meses de familias en condicións de extrema vulnerabilidade. Así, grazas ao Patrocinio Comunitario e os seus voluntarios, á parte da integración na sociedade e a oportunidade dunha nova vida digna, garántese ás familias acollidas o dereito a protección internacional. Ata o de agora, impulsáronse en alianza entre ACNUR e as administracións públicas do Goberno, tanto central como autonómico, desde finais de 2019 tres proxectos en tres rexións diferentes. 

No País Vasco iniciouse cun proxecto piloto de acollida de 29 persoas desde Xordania identificadas polos seus equipos como casos especialmente vulnerables. Estas familias sirias son acompañadas en diferentes municipios do País Vasco mediante un convenio de colaboración con Cáritas Diocesana de Bilbao, Cáritas Diocesana de San Sebastián, Cáritas Diocesana de Vitoria e a Fundación Social Ignacio Ellacuría, coa intención de que poida replicarse noutras Comunidades Autónomas de España. 

Na Comunidade Valenciana, a Generalitat puxo en marcha o proxecto de Patrocinio Comunitario desde outubro de 2020, co apoio social de SJM Valencia e as comunidades locais da capital valenciana e o municipio de Alaquás. En Tudela, o Centro Pai Lasa e a Fundación Civil San Francisco Javier participan no proxecto ‘Somos’ xunto ao Goberno de Navarra, a Dirección Xeral de Políticas Migratorias e o Concello de Tudela. Con esta iniciativa acóllese a dúas familias sirias na cidade.

Xornada Mundial do Migrante e Refuxiado 2021. Cara a un ‘Nós’ cada vez máis grande.

O vindeiro domingo 26 de setembro celébrase, como cada ano, a Xornada  Mundial do  Migrante e Refuxiado, co obxectivo de sensibilizar á sociedade sobre  os desafíos constantes que sofren os  migrantes e refuxiados no mundo, persoas en situación de vulnerabilidade que buscan unha vida digna noutros lugares. 

É importante non esquecer o alcance tan catastrófico que tivo a pandemia en todos os recunchos do mundo, cun maior impacto nas persoas máis vulnerables da sociedade, cuxos dereitos humanos quedaron ao carón. Por iso, o Papa Francisco explica que “se coñecemos a súa historia, poderemos comprendelos” e, deste xeito, loitar e velar polos dereitos de cada persoa, entendendo que miles de vidas que vense obrigadas a deixalo todo atrás non han de quedar desamparadas. 

A (JMMR) Xornada Mundial do Migrante e Refuxiado avoga por unha concienciación social que deixe ao carón, citando ao Santo Pai, “o noso medo dos outros, dos descoñecidos, dos marxinados, dos forasteiros que chaman á nosa porta en busca de protección, seguridade e un futuro mellor”, enxalzando a nosa humanidade, sen diferenciar unha vida pola súa condición social ou humana. 

Persoas sen igualdade de oportunidades, destinadas a fuxir dos seus fogares, familias enteiras marxinadas buscando un lugar onde sentirse seguras. É unha realidade innegable que hai que combater e, por iso, a  JMMR apoia e  intercede polos seus dereitos de maneira que podamos construír un “Nós” universal nunha sociedade que entenda que todas as vidas son valiosas.

Para máis información sobre a  JMMR, accede aquí.

#SumoMiCamino: camiñadas solidarias por unha sociedade de hospitalidade coas persoas refuxiadas

Baixo o lema #SumoMiCamino, as organizacións do Sector Social da Compañía de Xesús en España (Red Mimbre, Servizo Xesuíta a Migrantes, Alboan e Entreculturas) presentaron esta mañá a iniciativa Camiños de Hospitalidade

Un convite á cidadanía a pórse na pel das persoas refuxiadas e desprazadas e a facer camiñadas solidarias para reclamar unha Europa da Hospitalidade e de defensa dos Dereitos Humanos a través dun Pacto pola Hospitalidade

Con motivo do Día Mundial das Persoas Refuxiadas (que se celebra o próximo 20 de xuño), as organizacións do Sector Social da Compañía de Xesús en España (Red Mimbre, Servizo Xesuía a Migrantes, Alboan e Entreculturas) reclamaron esta mañá nunha rolda de prensa unha Europa da Hospitalidade e a defensa dos Dereitos Humanos a través da iniciativa Camiños de Hospitalidade.

Estes camiños están inspirados no legado do xesuíta Frans Van der Lugt que viviu 50 anos en Siria onde foi asasinado en 2014 e onde levou a cabo camiños de fraternidade con persoas de diferentes orixes e crenzas relixiosas. “En homenaxe a isto seguimos promovendo xeitos de simbolizar esa esencia de unidade dos pobos máis alá das ideoloxías, as crenzas relixiosas, a orixe, o xénero: a vontade de fraternidade, a convivencia harmónica entre as diferentes relixións e culturas, o rexeitamento de todas as formas de violencia armada e á desigualdade e á hostilidade ”, explicou Raquel Martín, directora de Comunicación e Relacións Institucionais de Entreculturas.

O contexto actual, caracterizado polas tensións sociais e políticas provocadas polo Covid-19 e por outras crises estruturais que se estenden no tempo e que afectan en maior medida os grupos máis vulnerables, leva a miles de refuxiados a pórense en movemento, a emprenderen camiños incertos nos que viven en situacións de vulnerabilidade, discriminación e violación constante dos seus dereitos. Son camiños perigosos nos que arriscan e mesmo perden a vida e un bo exemplo diso son as imaxes recentes de miles de persoas que intentan chegar ás Illas Canarias e Ceuta. Luis Arancibia, Delegado do Sector Social da Compañia de Xesús explicou que “ante esta realidade non nos conformamos, desde as obras do Sector Social da Compañía de Xesús lanzamos esta proposta na que convidamos á cidadanía a pórse no lugar das persoas refuxiadas e desprazadas, a mobilizarse polos valores da hospitalidade e a acollida digna a través dun Pacto pola Hospitalidade”.

Os últimos datos, de mediados de 2020, mostran que o 3,6% (280,6 millóns) da poboación mundial reside nun país diferente ao de nacemento; “entre os que 79,5 millóns (aproximadamente o 1% da poboación mundial) son persoas que se viron obrigadas a abandonar o seu país; a maioría (o 73%) aos países veciños ao de orixe” lembrou Pablo Funes, Coordinador de Cooperación Internacional de Entreculturas. As causas que provocan a fuxida das persoas desprazadas pola forza, os obstáculos atopados no tránsito e as condicións ás que se enfrontan no país de destino sitúan as persoas refuxiadas e migrantes en situacións de desprotección, discriminación e violación constante dos seus dereitos.

Durante a rolda de prensa foi posible escoitar testemuños como os de Abir Ahmad Sabra, profesora de inglés no centro educativo de Servizo Xesuíta a Refuxiados Nicolas Kluiters, no Líbano, que falou sobre a importancia da educación para os menores refuxiados e a ” enorme responsabilidade que temos acompañando as persoas refuxiadas no seu camiño, o seu camiño é o noso camiño”. Nesta liña, Sineyi Zambrano, solicitante de asilo en España, relatou o seu camiño de refuxio desde que deixou Venezuela en 2018 ata hoxe e a importancia que para ela están a ter os pisos de acollida do Servizo Xesuñita a Migrantes. “Pasaron tres anos dende que cheguei a España e agora sinto que estou a comezar o meu camiño, que estou a construír o meu futuro. A miña filla e eu temos unha estabilidade. É fundamental para nós sentírmonos acollidas, acompañadas e sentir que hai persoas e institucións que se preocupan por nós”, explicou.

Esta situación “chámanos a tratar de cubrir cinco fendas: a fenda da viaxe en ausencia de rutas seguras e legais; a das fronteiras, onde se deben respectar os dereitos humanos; a da inclusión para evitar desprotección e irregularidades; a de construír tecidos sociocomunitarios; e a fenda da convivencia para construír novos discursos, valores e formas de convivencia que nos permitan camiñar na construción dunha familia humana e dunha nova sociedade” como afirmou Jaime Pons, Coordinador da Área de Hospitalidade do Servizo Xesuíta a Migrantes. Ademais, presentáronse dez medidas necesarias que se debe poñer en marcha para garantir os Dereitos Humanos e a inclusión de persoas desprazadas pola forza.

Todas as persoas que queiran unirse a esta iniciativa “poderán facelo a través de diferentes iniciativas que atoparán na páxina web de Camiños de Hospitalidade ou a través de #SumoMiCamino concluíu Dani Martínez, coordinador da Campaña Hospitalidad.

Publicamos o noso informe «Enfocar a mirada: cara a un modelo de acollida integral que poña no centro ás persoas»

Coa chegada do Covid-19 os Estados membros da UE comezaron a tomar medidas para limitar o contaxio: confinamento, distancia social, restricións de mobilidade nacionais e internacionais… Estas medidas tiveron consecuencias directas nas persoas solicitantes de protección internacional, tal e como analiza o JRS Europa no seu informe De mal a peor: o Covid-19 profunda nas brechas dos sistemas de acollida de refuxiados, publicación que estuda o impacto do Covid-19 nas condicións de acollida de persoas refuxiadas.

No caso de España recoñécense elementos comúns ao exposto a nivel europeo, aínda que identificamos particularidades relacionadas coas políticas concretas adoptadas en España para atenuar a crise sanitaria, ademais de coincidir co proceso de transformación do noso sistema de acollida. Neste contexto expómonos: Que achegas pode facer o SJM a un novo modelo de acollida? Que leccións aprendidas poderían sumar no modelo?

Desta reflexión nace o noso informe Enfocar a Mirada, onde ofrecemos as leccións aprendidas do estudo europeo e a visión do SJM sobre o sistema de acollida en España: cara a onde debe ir encamiñado e a nosa visión de como se está dando resposta ás persoas con necesidades de protección. Por último, presentaremos a nosa proposta de modelo comunitario, a través do patrocinio e a rede de comunidades de hospitalidade.

Descarga o informe completo aquí

Mulleres migradas de SJM Valencia, Rozalén e «Aves engaioladas»

Con motivo do primeiro aniversario do lanzamento da canción “Aves engaioladas”, a cantautora e activista Rozalén e Beatriz Romero, o seu intérprete de lingua de signos, viaxaron a Valencia para visitar ás familias e grupos de mulleres migrantes en risco de exclusión social do Servizo Xesuíta a Migrantes-Valencia, apoiadas por Entreculturas.

En abril de 2020, en pleno confinamento, Rozalén regalounos esperanza en forma de canción. O seu tema solidario “Aves engaioladas” foi, ao longo deste ano, un símbolo de solidariedade e optimismo que pon en valor as aprendizaxes en tempos de Covid “para volver con máis forza”.

“Tiña moitísimas ganas de vir e coñecervos. Cando saíu a canción, moita xente estaba a pasalo realmente mal e pensei que non era xusto que ma quedase eu, por iso falei con Entreculturas e díxenlles que me gustaría conectala co que está a pasar preto de nós, tamén aquí en España. Foi aí cando me falaron deste proxecto do Servizo Xesuíta a Migrantes. Grazas a todos os que facedes posible isto, foi moi emocionante e non deixo de aprender da loita de tantas mulleres incribles coma vós”, explicou Rozalén durante o seu encontro coas mulleres.

Un dos momentos máis emocionantes do encontro tivo lugar cando as mulleres representaron unha pequena obra teatral baseada nas súas propias historias de vida: Mulleres Migradas. Un guión elaborado por elas mesmas que reflicte a loita e fortaleza de tantas mulleres migradas (podes descargar o guión completo aquí).

Os fondos recadados coas máis de 5 millóns de reproducións da canción foron destinados a apoiar a rede de pisos de acollida do Servizo Xesuíta a Migrantes, que atenden a familias, mulleres e infancia en situación de vulnerabilidade, en concreto, á rede de catro pisos situada en Valencia que forma parte do proxecto Hospitalidade. “Aves Engaioladas serve e serviu como símbolo, e as familias así o entenderon. Esa canción viuse reflectida en axudas e moitas alegrías para moitas familias”, compartiu Angélica Zuluaga, psicóloga de SJM Valencia.

Pola súa banda, Mustafa Mohamed, Director de SJM Valencia sinalou que “Aves engaioladas foi un gran sopro de aire fresco para a organización. Apostamos pola integración das persoas migrantes, un dos colectivos máis vulnerables da sociedade, e traballamos varias liñas, como programas dirixidos a apoiar ás mulleres migrantes, que é un colectivo especialmente vulnerable. Moitas quedáronse practicamente desamparadas ou contan con moi pouco apoio da administración, por iso foi un ano especialmente duro».

Actualmente, os pisos de acollida de SJM Valencia contan cun total de 12 familias, das cales 13 son mulleres e 15 nenos, nenas e adolescentes, principalmente migrantes, cuxa pandemia afectou gravemente o seu nivel socioeconómico. “Unha das cousas nas que síntome máis identificada na canción, tal vez polo proceso co que eu viña, é cando di: “ zurcín as miñas telitas” de valor, de valoración… Non era fácil para min, nunca pensei ter que migrar, verme obrigada a facelo. Este grupo axudoume de verdade a zurcir a miña telita”, cóntanos Tanya Picón, do grupo “Mulleres Reconstruíndo Historias”. A través da música, familias e mulleres como Tanya teñen alimentos, axudas para a educación dos seus fillos e fillas, medicamentos e roupa. Para estas familias, os pisos de acollida convertéronse no seu fogar e apoio máis fiel nestes momentos de gran incerteza.

Cos fondos recadados reforzouse o acompañamento á familias para que continúen co seu proceso no medio deste contexto tan incerto provocado pola pandemia. Creáronse espazos de apoio mutuo para mulleres onde comparten experiencias, reivindican os seus dereitos e visibilizan a realidade que viven como Mulleres Migradas en procura dun mellor futuro. Ademais, espérase que coa nova normalidade, retómese o proxecto de horto de ecoloxía integradora, unha iniciativa que coida, acompaña e integra ás mulleres tanto con elas mesmas como coa súa contorna.

“Aves Engaioladas” é xa un himno de esperanza que fala do que vivimos. Describe metaforicamente ese respecto e concienciación de todos e todas por facer grandes cousas con detalles moi pequenos e xerou unha gran rede de solidariedade. Como cantou Rozalén nos pisos, “é momento de que importe igual o alleo e o propio” e cando todo isto termine lembremos sempre as leccións aprendidas durante o confinamento para construír colectivamente un mundo mellor.

O Patrocinio comunitario como forma de Hospitalidade

Avanzar hacia unha cultura da acollida e o encontro, tal e como nos insta o Papa Francisco en tantas ocasións, resulta fundamental para “atopar puntos de contacto, tender pontes, proxectar algo que inclúa a todos […]. E o suxeito desta cultura é o pobo” (Fratelli Tutti, 216).

O Patrocinio comunitario como modelo de acollida pon o protagonismo na sociedade civil e as súas institucións sociais, como actores fundamentais á hora de acompañar ás persoas refuxiadas que chegan ó noso país

Andriuska Surga, é unha das profesionais do Centro Pai Lasa – pertencente á rede de entidades do Servizo Xesuíta a Migrantes en España – que acompañou o proceso de acollida de dúas familias sirias que chegaron a Tudela (Navarra) o pasado 6 de abril baixo este modelo de Patrocinio Comunitario. Cóntanos como ten sido e como está a ser a experiencia.

Que é o Patrocinio Comunitario?

O Patrocinio comunitario é un modelo no que a propia comunidade é quen de acoller e acompañar integralmente ás familias de recente chegada. Non é mais que abrirlle os brazos e o corazón ás persoas e orientalas, aconsellalas, coidalas e respetalas de igual a igual; seren a rede de apoio de persoas que descoñecen a contorna.

Trátase de que a propia poboación tome conciencia dos problemas, recoñeza a necesidade dun cambio e realice unha busca común de solucións, cunha actitude dinámica que faga xurdir iniciativas colaborativas.

Por que querer involucrarse nun programa de Patrocinio Comunitario dende o Centro Pai Lasa?

Dende a súa orixe, o Centro Pai Lasa pretende acompañar, servir e defender ás persons migrantes e en risco de exclusión, a través de intervencións psicosociais respectando os procesos de cada persoa e poñendo como foco a comunidade e a implicación da propia persoa no devandito proceso.

As experiencias de patrocinio comunitario son un exemplo de responsabilidade e esforzo colectivo e compartido. Non tiñamos ningunha dúbida de que Tudela, dende a calidez das persoas que conforman a localidade, a diversidade que a caracteriza e a variedade de recursos, era un lugar axeitado para levar a cabo este proxecto pioneiro en España.

Como foi o proceso? A preparación previa, formación dos equipos e voluntarios involucrados na acollida, organización da sociedade civil, acomodación de vivendas, outros detalles…

Se tivésemos que resumir en tres palabras a fase previa á chegada quedaríamonos coa ilusión, agarimo e agradecemento (con todo o traballo que iso conleva).

Temos disfrutado e aprendido moitísimo durante o proceso e sentímonos persoas moi afortunadas da rede que move este proxecto. Entidades públicas e privadas Internacionais, Estatais, Autonómicas, Locais, da rede do SXM, empresas familiares, comercios, persoas a título individual… Porén… Toda unha familia numerosa que se move ao redor deste proxecto “SOMOS”.

Como foi o recibimento das familias?

Sen lugar a dúbidas o momento mais emotivo deste proceso, ata o día de hoxe, foi o aterraxe dese voo procedente de Estambul (o pasado 6 de abril). Sabiamos que os meses de preparación, o traballo realizado e o agarimo posto por parte de todas as persoas que integramos este proxecto “SOMOS”, era una garantía. Pero pola nosa cabeza solo pasaban sentimentos de admiración hacia estas valentes familias que confiaban as súas vidas a algo descoñecido, na procura dun futuro mellor; e a súa vez de nervios de ser quen de transmitir a nosa mais cálida acollida e garantizarlles que non están sos nesta nova andaina.

A presentación dos grupos locais de patrocinio (así e como se lles chama aos grupos de persoas voluntarias) foi algo indescriptible. As miradas falaban soas: se podía ler por unha parte BENVENIDOS Á CASA; e pola outra GRAZAS. Poderíamos extendernos moitísimo mais e tan só levamos catro días…

Unha ollada aos retos por diante

Quédannos retos por diante, moitos retos (xestionar expectativas, trámites, burocracias, aprendizaxe do idioma, escolarización…) pero o maior deles, sin dúbida, é non fallarlles.

Seguiremos a traballar de maneira coordinada con todas as partes implicadas dende o agarimo.

Comunidade de Hospitalidade Arrupe: acollida e solidariedade

A Comunidade de Hospitalidade Arrupe nace da unión das forzas da Fundación Migra Studium e o Casal Loyola, co apoio da campaña #Seguimos da Compañía de Jesús, para dar resposta á emerxencia pandémica e reforzar a Rede de familias Hospitalarias de Cataluña.

Durante a primeira fase da pandemia, o proxecto deu resposta á urxente necesidade de vivenda que sofren moitas persoas migrantes. Nun mundo de portas pechadas, onde centos de persoas perden a vida na súa viaxe migratoria, a Comunidade Arrupe acolle e ofrece un teito e un fogar a solicitantes de asilo e migrantes vulnerables.

As incorporacións a esta comunidade fixéronse progresivamente e ata o momento o proxecto posibilitou a acollida de 16 persoas, cunha media de 5 persoas acollidas simultaneamente para asegurar un bo acompañamento e un ambiente de familia. Todas elas son persoas moi activas, ás cales ter un fogar posibilítalles seguir estudando e buscando traballos. Dende o inicio, o voluntariado foi o corazón do proxecto, ofrecendo clases de castelán e catalán, de informática, actividades lúdicas, axuda no horto, e sobre todo a presenza os mediodías e as noites. Do mesmo xeito, está a ser fundamental a colaboración de moitas familias que semanalmente fan a compra da comida e outros produtos básicos.

Testemuño de Anna- bel, implicada na Comunidade Arrupe

“Hoxe a alegría foi maiúscula! No Casal Arrupe, veunos a visitar Karim. Ao velo, respectando as distancias marcadas pola pandemia, todos a saudamos efusivamente e dixémoslle como nos alegraba que volvese a visitarnos. A súa resposta xorde dende o corazón clara e sincera, emocionante para todos: É a miña casa!

Quen non chamaría fogar a aquel espazo no que viviu un tempo e axudou a vestir e encher de vida, no que cociñou, limpou, conviviu con outras persoas, sentiuse acollido e coidado? É a miña casa! Como agora é a súa casa a da familia de acollida onde tivo a sorte de ir para poder seguir adiante. A miña casa… a importancia de sentirse esperado, acompañado, seguro e protexido; a necesidade de sentirse querido porque sí, simplemente porque se é persoa e a persoa ten un valor absoluto; e só outra persoa dende a escoita, o amor e a tenrura, pódea axudar a sandar das súas feridas e superar os medos e tristezas”.

Testemuño de Kamal, 20 anos, Marrocos

“Con 17 anos decidín cruzar en patera cara a España buscando un futuro mellor nun país onde non coñecía a ninguén nin falaba o seu idioma. Ao chegar a Barcelona todo custoume moitísimo, primeiro estiven un mes e medio na rúa durmindo nun parque. Alí coñecín a un señor que me levou a unha comisaría para que puidese entrar nun centro de menores. Como só me faltaban 5 días para cumprir os 18, para a policía xa non era menor. Dixéronme que tiña que volver á rúa, bloqueeime. Despois dun tempo máis na rúa, pasei 5 meses en albergues. Explicáronme o proxecto da Rede de Hospitalidade. Comezou a miña mellor etapa en España. Estiven ano e medio con tres familias diferentes. Foi unha experiencia brutal, aprendín moitísimas cousas. Puiden empezar a estudar un grao medio, os profesores están moi contentos comigo e eu con eles”.

Publicamos o informe Lumen V ‘Canle de Atención Virtual: aprendizaxes e retos de futuro’

Continuando coa serie de estudos LUMEN, que pretenden dar a coñecer a actualidade migratoria, sae á luz o quinto informe ‘Canle de Atención Virtual: aprendizaxes e retos de futuro’. Con motivo do primeiro aniversario da declaración do Estado de Alarma en España, esta entrega centra a mirada na resposta articulada que dende o Servizo Xesuíta a Migrantes levouse a cabo nun momento de crise tan complexa para todos.

A través deste canle – servizo novo e creativo xurdido a raíz do primeiro confinamento – o Servizo Xesuíta a Migrantes tentou replicar as súas atencións habituais, axustándose a un contexto completamente distinto e ofrecendo respostas en momentos de moitas dúbidas. Ademais, a canle permitiu coñecer con detemento os problemas e preocupacións ás que se enfrontaron as persoas en cada etapa do atípico 2020:

Que sucede coa miña cita con Estranxeiría? Se os meus documentos caducan durante o estado de alarma, terán validez? Podería a Administración responder durante a alarma e requirir nova documentación? Podo chegar a un acordo co meu caseiro para postergar o pago do alugueiro pola miña nova situación? Podo volver a España se me quedei atrapado fóra? E se estaba de turismo en España e canceláronme todos os voos ao meu país?

Reflexionando sobre o seu funcionamento, as aprendizaxes extraídas e os retos que quedan no horizonte, con este informe queremos agradecer a toda a cidadanía polo esforzo conxunto e a solidariedade mostrada nun momento tan complicado, que nos impulsa a seguir traballando de maneira nova por estar preto das persoas migrantes en España.


DESCARGA O DOCUMENTO AQUI

Familias refuxiadas acollidas en Valencia grazas a #Seguimos

Un dos proxectos implementados no marco da campaña #Seguimos foi o da atención de emerxencia e acollida para familias vulnerables en Valencia. Desde a chegada da pandemia o pasado ano, a implicación do equipo de SJM Valencia coas persoas máis vulnerables que perderon os seus ingresos e sufriron as consecuencias da crise, foi moi alta grazas ao apoio de #Seguimos, cubrindo necesidades básicas. Entre esas persoas acompañadas e atendidas atópanse algunhas das familias solicitantes de asilo e refuxiadas que viven en varios dos recursos residenciais que a entidade ten en Valencia e arredores. Estas son algunhas das súas historias:

 A historia de Erika

“Chámome Erika Pousada, son colombiana de Cali, teño 28 anos e dous fillos pequenos. A situación en Colombia era moi violenta, con moitos roubos e intimidación, non sentiamos seguras. Xunto á miña mamá decidimos tomar un novo rumbo cara a España, algo que xa levabamos tempo pensando, porque aquí hai calma e tranquilidade, algo que alá non tiñamos. Tamén quería un futuro de esperanza e paz para os nenos.

A educación é moi importante. Gustaríame completar os meus estudos, quedei en 4º da ESO e gustaríame terminar para sacar adiante á miña mamá, ao meu irmán e aos meus fillos, e vivir con calma e feliz”.

Familias refuxiadas

Edward (esposa e un neno):

 “Esixíannos unha cantidade de diñeiro que non podiamos cancelar, por iso decidimos saír do país. É unha situación moi difícil de manexar, se non fan o que eles che din presiónanche e che extorsionan, con chamadas, perséguenche e ameázanche”.

 “A saída de Colombia foi pensando sobre todo no noso fillo, en darlle unha mellor vida, para afastarlle dunha vida na que che fas ao conflito. A idea é que salga adiante, apoiarlle no que el queira facer”.

“En Valencia síntome moi seguro, sinto satisfacción e frescura. Podo saír á rúa sen temor e non teño esa tensión de que me persigan. É unha sensación moi linda e gustaríame crecer en España e seguir adiante”.


Robinson e Yamilet (un fillo con síndrome de Down):


Robinson: “A miña esposa pertencía a un grupo político e por iso foi ameazada. Entrounos medo de que nos puidesen facer algo a min, a ela ou ao noso fillo; así que decidimos viaxar a España e pedir protección internacional”.

“Desde o principio fomos acollidos polos xesuítas, nos pisos de SJM en Valencia. Axudáronnos co proceso de asilo, coa parte psicolóxica, social, cultural, educativa; e tamén economicamente. Agora vivimos nun dos seus fogares, esperando que avance o proceso de refuxio.


Yamilet: “Oxalá salga o proceso de asilo e poder vivir en situación regular en España. Poder establecernos, que o noso fillo teña unha boa educación e unha mellor calidade de vida.

A campaña #Seguimos da Compañía de Xesús en España continúa ofrecendo atención ás necesidades da poboación máis vulnerable que sofre os efectos da crise derivada da pandemia covid-19. Nesta canle é posible colaborar para garantir que a axuda a quen máis o necesitan poida ser levada a cabo.