Babes komunitarioa ospitalitate mota gisa

Harreraren eta topaketaren kultura baterantz aurrera egitea, Frantzisko aita santuak hainbatetan eskatzen digun bezala, funtsezkoa da “kontaktu-puntuak bilatzeko, zubiak eraikitzeko, guztiak barne hartzen dituen zerbait proiektatzeko […]. Eta kultura honen subjektua herria da “(Fratelli Tutti, 216).

Babes komunitarioak, harrera-eredu gisa, protagonismoa gizarte zibilean eta haren gizarte-erakundeetan jartzen du, funtsezko eragileak baitira gure herrialdera iristen diren errefuxiatuei laguntzeko orduan.

Andriuska Surga Aita Lasa Zentroko profesionaletako bat da – Espainiako Migranteen Jesuiten Zerbitzuko entitateen sarekoa –, eta joan den apirilaren 6an Tuterara (Nafarroa) iritsi ziren bi familia siriarren harrera-prozesuan lagundu du, Babes Komunitarioko eredu horrekin. Esperientzia nolakoa izan den eta nolakoa izaten ari den kontatzen digu:

Zer da babes komunitarioa?

Babes komunitarioa eredu bat da, eta komunitateak berak hartzen eta laguntzen ditu familia etorri berriak. Pertsonei besoak eta bihotza irekitzea eta orientatzea, aholkatzea, zaintzea eta errespetatzea baino ez da; ingurunea ezagutzen ez duten pertsonei laguntzeko sarea izatea.

Kontua da herritarrak arazoez jabetzea, aldaketaren beharra onartzea eta soluzioen baterako bilaketa egitea, jarrera dinamikoarekin eta elkarlaneko ekimenak piztuz.

Zergatik sartu nahi duzu Aita Lasa Zentrotik babes komunitarioko programa batean?

Jatorritik, Aita Lasa zentroak migratzaileak eta baztertuta geratzeko arriskuan daudenak lagundu, zerbitzatu eta defendatu nahi ditu, esku-hartze psikosozialen bidez, pertsona bakoitzaren prozesuak errespetatuz eta komunitatea eta pertsona bera prozesu horretan inplikatzea ardatz hartuta.

Babes komunitarioko esperientziak erantzukizun eta ahalegin kolektibo eta partekatuaren adibide dira. Zalantzarik gabe, Tutera, herria osatzen duten pertsonen berotasuna, bertako aniztasuna eta baliabideen aniztasuna kontuan hartuta, oso leku egokia zen Espainian aitzindaria zen proiektu hau aurrera eramateko.

Nolakoa izan da prozesua? Aurretiko prestakuntza, harreran parte hartzen duten talde eta boluntarioak prestatzea, gizarte zibila antolatzea, etxebizitzak egokitzea, gainerako xehetasunak…
Iritsi aurreko fasea hiru hitzetan laburbildu beharko bagenu, ilusioz, maitasunez eta esker onez geratuko ginateke (horrek dakarren lan guztiarekin).



Asko gozatu eta ikasi dugu prozesuan zehar, eta zorioneko sentitzen gara proiektu hau mugitzen duen sareaz. Nazioarteko erakunde publiko eta pribatuak, estatukoak, autonomikoak, tokikoak, SJMren sarekoak, familia-enpresak, saltokiak, norbanakoak… Tira… “Gu gara” proiektu honen inguruan mugitzen den familia oso bat.

Nolakoa izan zen familien harrera?

Zalantzarik gabe, prozesu honen unerik hunkigarriena, gaur egunera arte, Istanbuletik zetorren hegaldi horren lurreratzea izan da (apirilaren 6an). Jakin bagenekien proiektu honetan parte hartzen dugun pertsona guztien prestakuntza hilabeteak, egindako lana eta maitasuna berme bat zirela. Baina gure burutik mirespen-sentimenduak baino ez ziren pasatzen beren bizitzak ezezagunen baten esku uzten zituzten familia ausart horiekiko, etorkizun hobe baten bila; eta, era berean, urduritasuna, gure harrera beroena helarazteko eta ibilbide berri honetan bakarrik ez daudela bermatzeko.

Lekutako babesle taldeen aurkezpena (horrela deitzen zaie boluntarioen taldeei) deskribaezina izan zen. Begiradek bakarrik hitz egiten zuten: alde batetik, etxera ongi etorriak irakur zitezkeen; eta bestetik, eskerrik asko. Askoz gehiago luza gintezke eta 4 egun besterik ez daramatzagu.


Aurreko erronkei begirada bat.

Erronka asko ditugu aurrean (itxaropenak kudeatzea, izapideak, burokraziak, hizkuntza ikastea, eskolatzea…), baina erronka handiena, zalantzarik gabe, haiei huts ez egitea da.
Inplikatutako alde guztiekin modu koordinatuan lan egiten jarraituko dugu, maitasuna oinarri hartuta.