Moria ezin da bidearen amaiera izan

Migratzaileei Laguntzeko Jesuiten Zerbitzuak deitoratu egiten du Morian eta Hegoaldeko Mugako beste leku batzuetan errefuxiatuak abandonatu izana eta harreran porrot egin izana, eta berretsi egiten du bere konpromisoa eta abegi komunitateen sarearen eskuragarritasuna Espainiako lurralde osoan.

Lesbos ikono bat da, Moriako errefuxiatu-esparruko sutearen ondoren, Europan huts egin duen migrazio-politikaren ereduarena. Lesbosen lehen harrerako eredu bat aurkezten da. Eredu horrek ez du behar besteko gaitasunik ostatu hartzeko, baizik eta jatorrizko lekuetan indarkeriatik eta gerratik ihes egiten ari diren pertsonak duintasunez hartzeko. Egoera hau, zoritxarrez, Europako Hegoaldeko Mugako beste toki batzuetan errepikatzen da, SJMrekin batera.

Morian duela bost urtetik egoera jasanezina bizi da, Europak beste alde batera begiratzen duen bitartean.



3.000 lagunentzako eremua da, eta 13.000 pertsona bizi dira bertan. Horietatik% 40 haurrak dira, eta horietatik 400 baino gehiago adingabeak dira familiarik gabe. Gatazkatik eta heriotzatik ihesi etxetik alde egin behar izan duten familiak dira. Baita Afrikako hainbat tokitako pertsonak ere, non indarkeria egiturazkoa den.
Bere betebeharrak modu koordinatuan betetzeko gai izan ez den eta bere mugak gero eta gehiago kanporatzen dituen

Europa insolidarioa. Nazioarteko erakunde askok, hala nola ACNURek, OMEk, batez ere pandemia garai honetan, errefuxiatu-esparruek pilaketa baldintza horiek bizitzeko arriskua zutela ohartarazi zuten, gutxieneko osasun baldintzak eta urruntze soziala betetzea ezinezkoa zelako.

Melillako CETIren errealitateak eta hiri autonomo horretako zezen-plazan bizi izandakoak paralelismo tristeez hitz egiten digute.



Adierazgarria da, halaber, ACNUR, OIM eta Europako Kontseiluko Giza Eskubideen komisarioaren jarrera. Era berean, Melillan, Ceutan edo Kanarietan asilo-eskatzaileak “ukuiluan antzeko” egiten dira, eta zirkulazio askerako eta bizilekua askatasunez aukeratzeko oinarrizko eskubidea mozten da, Gorenak eskubide hori berresten duen epaia eman arren.

Badirudi Europa oso lotsati esnatzen hasi dela Alemanian eta kontinenteko beste txoko batzuetan manifestazioak egin ondoren. Migrazio eta Babeserako Itun Berria espero da, baina aditu batzuek ez dute aldaketa esanguratsurik iragarri, pertsonak erdigunean jarriko dituena, eta ez mugak.

Eliza katolikoak, gizarte zibil osoarekin batera, laguntza humanitarioa emateko baliabideak jarri ditu, eta San Egidio edo errefuxiatuei jesuiten zerbitzua bera, besteak beste, hainbat harrera eta integrazio gunetan laguntzen eta esku hartzen ari dira duela urte batzuetatik.

Bestalde, Jesuiten Migratzaileentzako Zerbitzuak migratzaileak eta errefuxiatuak bere ospitale-komunitateen sarean hartu, lagundu eta integratu ditu. Halaber, Gobernu zentralarekin eta gobernu autonomikoekin lankidetza estuan arituz, Euskal Autonomia Erkidegoan ezarritako babes komunitarioaren ereduan, laster lurralde nazional osoan zabalduko delakoan.

Ospitale-komunitateen sarean ditugun ereduek bereziki sustatzen dute migratzaileak eta errefuxiatuak tokiko komunitatean hartzea eta sustraitzea, gizarte-sarearen bidez. Eredu horiek arrakasta handia izan dute azken hamarkadetan metatutako esperientzian.

Europak, gobernuek eta herritarrek, oro har, ezin dugu beste aldera begiratzen jarraitu ezer gertatuko ez balitz bezala jokatu gabe. Europa, bere sorrerako balioetan errotuta, egoerak eskatzen duen mailan egon behar da, elkarrekin lan eginez, erantzun komun eta solidarioekin, gure gizarte anitzetan integratzeko eta errotzeko ereduarekin eta, batez ere, asiloa eskatzen duten pertsonen eskubide unibertsala errespetatuz. Horrek izan beharko luke Migrazio eta Babes Itun Berriaren benetako agenda,